• slide1
  • slide2
  • slide4
  • slide5
  • slide6
  • slide7
  • slide8
  • Slide9
  • Amr_1
  • Arm_2
  • Arm_3
  • arm_4
  • arm33
  • arm31
  • arm32
  • arm34
  • arm30

Tiende Haringparty een feest

De Haringparty Pijnacker is gisteren, dinsdag 19 juni, een geweldige happening geworden. Het was voor de tiende keer dat de Haringparty Pijnacker bij Tout le Monde aan de Noordweg in Pijnacker werd gehouden. Grondlegger Peet de Bruijn werd daarvoor in de bloemen gezet.

Voor de zesde keer was ‘Armenië’ het goede doel. De party werd officieel geopend door Johanne van Dijk en haar collega Marit van Wilde Ganzen, de organisatie waarmee ‘Pijnackernaren Helpen Armenië’ al 37 ontwikkelingsprojecten heeft gefinancierd.

Het was gezellig druk en De Reiko’s zorgden voor prima Hollandse muziek: niet te hard, precies goed van volume. Koos Zoutendijk mag dan zijn restaurant hebben overgedaan aan zoon Patrick: bij het haringsnijden is hij nog niet weg te denken. De haringen vielen uitstekend in de smaak, evenals al het niet-visgetinte eten. Ook voor niet-haring-eters was er genoeg voorhanden.

De loterij was grootser dan ooit. Meer dan veertig prachtige prijzen gingen van de hand. Jos en Hannie van Winden wonnen de hoofdprijs: een weekend voor zes personen in het vakantiehuis van Wim en Leny Verhagen in Ruurlo. Verder ging Jos ook nog ‘gebukt’ (naar huis) onder een plant van Ammerlaan The Green Innovator! De precieze opbrengst wordt later nog bekend gemaakt even als de namen van de gulle gevers van de prijzen van de loterij!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Marit en Johanne van Wilde Ganzen nemen de eerste hap (haring).

Schrijf u nu in voor de Haringparty!

Ga hier naar het inschrijfformulier.
U kunt nu online betalen.

Armeniëreis 2018: dag 6, zondag 10 juni

De zesde en laatste dag van de projectreis 2018 was zondag 10 juni. Dat is grotendeels een rustdag cq een rustige dag geworden. We brachten, terug uit Berdavan, na een twee uur durende donkere busreis over slechte bergwegen, de nacht door in het stadje Dilijan.

Daar bezochten we in de ochtend en kerkdienst van de Armeens Apostolische kerk. Die vond plaats in een klein kerkje. In Armenië hoef je niet de hele twee uur durende dienst te blijven zitten. Je mag tijdens het zingen de kerk in en uit. Er wordt ongelooflijk veel en mooi gezongen tijdens de vieringen en stevig met wierook gewerkt. Sommige van onze reisgenoten vonden het wat te veel van het goede. Maar het was toch weer een heel bijzondere ervaring.

Na de kerkdienst ging de reis naar het Meer van Sevan waar we nog een paar oude kerkjes hebben bekeken. Het was daar bij het op grote hoogte gelegen meer behoorlijk koud en regenachtig. Terug in de hoofdstad Jerevan scheen de zon en was het aangenaam.

We hebben met Maria Goris en Benjamin Aghamalian van Little Bridge de week nog even goed doorgenomen. De zes medereizigers van Rotary Pijnacker-Nootdorp zeiden dat ze een prachtige week hebben gehad met heel veel uiteenlopende ervaringen. Op de eerste dag in Jerevan dachten ze: is dit een ontwikkelingsland? De binnenstad is prachtig. De ene winkel is nog mooier dan de andere en er rijden hele dure auto’s rond. De volgende dagen zagen ze de andere kant van Armenië. De arme kant. Ze raakten steeds meer onder de indruk van de omstandigheden waaronder mensen moeten leven. Met veel elan gaan ze nu een landbouwcoöperatieproject verder uitwerken. Zie het verslag van maandag.

Niet alleen de Rotarymensen maar ook de vertegenwoordigers van Pijnackernaren Helpen Armenië kijken terug op een bijzondere reis waarbij we veel projecten hebben bezocht en veel nieuwe ervaringen opgedaan. Het was daarbij onderling heel gezellig. Er zijn ontzettend veel mooie gesprekken gevoerd binnen en buiten de bus. De sfeer is van begin tot eind fantastisch geweest en er is geen onvertogen woord gevallen. De lach en de traan lagen vaak niet ver uit elkaar.

Het is nu tien kwart over tien zondagavond. Straks om half drie maandagochtend – Armeense tijd – gaan we richting vliegveld. Bedtijd dus!

Armeniëreis 2018: dag 5, zaterdag 9 juni


Zaterdag 9 juni ging de reis richting Vanadzor in het noorden van het land. In het noorden van Armenië zijn de sociaal-economische problemen het grootst. Daar is weinig economische activiteit met als gevolg een enorm werkloosheid en veel armoede. In Vanadzor stond een chemische fabriek die na de ineenstorting van de Sovjet Unie meteen verleden tijd was. De restanten staan nog roestend te wachten op opruiming zoals je soms ook een roestende hijskraan ziet staan bij een half afgebouwd gebouw.
Toen de Sovjet Unie ophield en Armenië weer onafhankelijk werd, was de aardbeving van 1988 nog maar een paar jaar geleden gebeurd. Die beving had tot gevolgd dat in bepaalde steden in tien seconden tijd zeventig procent van alle gebouwen in puin lagen. Nog steeds wonen mensen in de ‘tijdelijke’ containers die verrezen. Het worden er wel steeds minder, maar degenen die er nog in wonen, hebben niet meteen uitzicht op een gewone woning.
Onder leiding van sociaal werkster Tamara Grigoryan hebben we in Vanadzor een ‘containergebiedje’ bezocht. We zijn bij vijf families binnen geweest om te ervaren hoe de mensen leven en hun verhalen te aanhoren. Allemaal schrijnende verhalen van mensen met een slechte gezondheid, een lage uitkering, geen mogelijkheid om betaald werk te doen en zeer beroerde leef- en woonomstandigheden.
Er wonen jonge gezinnen, oudere echtparen maar ook alleenstaande vrouwen. Een alleenstaande vrouw van 55 stond niet op het programma maar zij was op de drukte af gekomen en vroeg waarom we niet ook bij haar een kijkje kwamen nemen. Dat hebben we gedaan. De vrouw zat er totaal doorheen. Ze stond er helemaal alleen voor. Een kleinzoon was op negenjarige leeftijd overleden aan leukemie. Zijn vader kon er niet meer tegen en was naar Rusland vertrokken, op zoek naar werk. Sinds zijn vertrek had ze weinig of niets meer van hem vernomen.
De vrouw leeft van een kleine uitkering waarvan ze ook de medicijnen moet betalen vanwege haar diabetes. Ze liet het dak van de container zien. Dat lekte en het zag er allemaal zo gammel uit dat een poging tot reparatie wel eens zou kunnen leiden tot ineenstorting van het onderkomen. Kan de sociale dienst van Vanadzor daar iets aan doen? Niet echt. Er zijn talloze van dit soort armzalige schrijnende situaties en ze hebben de middelen niet voor blijvende oplossingen. We hebben de gezinnen die we hebben bezocht wel wat geld toegestopt waar ze heel dankbaar voor waren, maar een structurele verbetering van de situatie geeft dat niet.
Het is te hopen dat Armenië zich de komende jaren nog verder sociaal-economisch gaat ontwikkelen en dat er dan een eerlijkere verdeling van de welvaart komt. Nu is een klein deel van het land heel rijk en is er aan de andere kant een grote onderklasse. Gelukkig wordt de middenklasse groter en is er sinds kort een nieuwe regering met een nieuwe leider die de corruptie en de vriendjespolitiek te lijf wil gaan.
Corruptie houdt in dat de rijke bovenlaag en de politieke elite samenwerken en elkaar het balletje toespelen, zodat de machthebbers blijven zitten en de rijken niet worden gehinderd om zich nog verder te verrijken. De nieuwe man heeft beloofd het anders te gaan doen en dat heeft in het land tot nieuw elan en nieuwe hoop geleid. Je ziet de mensen ook meer lachen dan in voorgaande jaren. Het moet allemaal nog blijken of het “verrotte systeem” zomaar weg te werken is, maar er is hoop en het was vooral de jeugd die de straat op ging om de oude president  weg te krijgen.
Dat het niet allemaal kommer en kwel is, bleek ook toen we even gingen buurten bij een wooncomplex van twaalf appartementen waarin mensen vanuit containers gehuisvest zijn dankzij Little Bridge, Pijnackernaren Helpen Armenië en de Stichting Carolus Gulden in Leiden. De mensen wonen er nu bijna twee jaar en lieten trots hun nieuwe woning zien.
Een stukje verderop in Vanadzor bezochten we een gezin – man, vrouw, twee jongen kinderen - dat ook vanuit een container in een gewone woning is gehuisvest. Een verwarde vrouw had haar eigen container in brand gestoken en daarmee was ook de container van het jong gezin totaal verbrand, inclusief het speelgoed van de kinderen.
Little Bridge had met financiële steun van een Zwitserse organisatie een woning gekocht en helemaal laten opknappen. Dit gezin was de koning te rijk. De na de brand totaal uit het lood geslagen man is nog steeds aan het terugkomen van de traumatische ervaring maar was nu weer aan het werk gegaan als dagloner. Little Bridge steunt dit gezin nog een jaar lang met de kosten van de huishouding.
Vanuit Vanadzor ging de reis naar Berdavan dat bij de grens met Azerbeidzjan ligt. De sfeer tussen Armenië en dit buurland is nog steeds niet best. De beide landen betwisten nog steeds het eigendom over het gebied Karabach. Dat is een Armeense enclave in Azerbeidzjan. We reden door een grensgebied waar een aantal maanden geleden nog werd geschoten vanuit Azerbeidzjan. De situatie was nu veilig.
In Berdavan zouden we een groot openingsfeest beleven met allerlei optredens en een concert in het Cultureel Huis dat helemaal is opgeknapt. Dit feest ging niet door omdat vrijdagavond een vreselijk ongeluk was gebeurd: een chauffeur met vermoedelijk te veel op had een compleet gezin geschept. Met als gevolg: een kind dood, twee ernstig gewond terwijl ook de moeder in het ziekenhuis lag. Als gevolg hiervan was het totale dorp in rouw en ging het feest niet door.
Wel zijn we ingetogen ontvangen en heeft de dorpsleider een rondleiding gegeven door het centrum dat bestaat uit verschillende zalen waar allerlei kunstzinnige en creatieve activiteiten plaatsvinden. Ook de bibliotheek kan nu de boeken weer droog ‘stallen’. Verder is er een theaterzaal met 500 plaatsen die aantrekkingskracht heeft op de hele regio.
Natuurlijk is het dorp heel blij met het Cultureel Huis  maar het ongeluk overschaduwde natuurlijk de openingsplechtigheden. Voor het gezin en het overleden kind werd een moment stilte in acht genomen.
En zo kwam nog laat in de avond een einde aan een bijzondere dag.




Armeniëreis 2018: dag 4, vrijdag 8 juni

Vandaag de vierde hele dag van onze Armeniëreis van 2018. Het werd zowaar een dag zonder projectbezoek. Gisteren waren we de hele dag in het stadje Sisian in het zuiden van het land voor diverse projecten en daar hebben we de nacht doorgebracht om in de loop van vrijdag weer rustig terug te keren naar de hoofdstad Jerevan.
Aan één stuk is dit een reis van 3,5 uur maar de terugtocht is in fasen gegaan. Onderweg hebben we een bezoek gebracht aan het kloostercomplex in Noravank dat meer dan 700 jaar oud is. Bij deze ‘toeristische attractie’ was te zien dat steeds meer toeristen uit diverse buitenlanden Armenië weten te vinden als reisbestemming. We zagen daar veel Georgiërs en Duitsers.
Een groot deel van het kloostercomplex is bewaard gebleven en van architectonisch zeer hoog niveau. De ontwerper van het complex, Momik,  was een zeer veelzijdig man die behalve architect ook heel begaafd beeldhouwer, schilder en kalligraaf was.
Ook hebben we het kloostercomplex van Khor Virap bezocht. Khor Virap betekent in het Armeens diepe put. In Khor Virap zat Gregorius de Verlichter dertien jaar gevangen in een ondergrondse kerker waarop later het klooster van Khor Virap is gebouwd.
Je kunt als toerist in een van de gebouwen langs een smalle ijzeren trap nederdalen in een donkere kerker die overeenkomt met de ruimte waarin Gregorius destijds gevangen werd gehouden. Hij bleef slechts in leven omdat een vrouw hem regelmatig stiekem van brood en water voorzag.
Deze Gregorius was christen en weigerde daarom aan het eind van de derde eeuw mee te doen aan de verering van de godin Anahit. Daarom werd hij door Koning Tiridates de Vierde – voor wie hij werkte als secretaris- gemarteld en gevangen gezet in een kerker. Als straf van God werd Koning Tiridates krankzinnig. Een prinses kwam op het idee om Gregorius te vragen Tiridates te genezen. Gregorius bad voor de koning en die kwam weer bij zijn volle verstand.
Tiridates was zo onder de indruk dat hij meteen  het christelijke geloof aannam. Vervolgens werd het hele Armeens volk christelijk. Zo werd Armenië in het jaar 301 het eerste land ter wereld dat het christendom als staatsgodsdienst aannam. Nog altijd is Armenië een christelijk land en zijn bijna alle Armeniërs christen.
De Armeense Apostolische kerk is een aparte kerk met aan het hoofd de catholicos. Je zou kunnen zeggen: dat is de paus van de Armeense kerk. De paus van Rome is in 2001 op bezoek geweest in Armenië om het 1700-jarig bestaan van de Armeens Apostolische kerk te vieren.
Het was vandaag druk in de kerker waar ook flink wat Japanners in afdaalden en natuurlijk ook de Pijnackerse Armeniëgangers. Je moet toch even het Gregoriusgevoel krijgen daar beneden in dat donkere hol.
Khor Virap ligt vlak bij de grens met Turkije. Je ziet vanaf het complex de uitkijkposten staan en ziet ook de minaret van een moskee. Een van onze reisgenoten meende zelfs in de verte een oproep tot gebed te horen.
Vanaf deze plek heb je ook pontificaal zicht op de berg Ararat die honderd jaar geleden bij de oorlog met Turkije verloren is gegaan als Armeens ‘bezit’. Het doet de Armeniërs tot op de dag van vandaag pijn dat deze berg - waar Noach met zijn ark nog tegenop gevaren zou zijn - niet meer in Armenië ligt. De internationale politiek, met name Rusland cq de Sovjet Unie, heeft na de Eerste Wereldoorlog West-Armenië aan Turkije gegeven. De Armeniërs zijn daar nog steeds boos over en strijden nog altijd voor de erkenning dat de Turken zich destijds hebben schuldig gemaakt aan genocide, volkerenmoord dus.
Er pakten zich aan het eind van de middag al donkere wolken samen boven de Ararat. De regen uit die wolken kwam naar beneden tijdens ons avondbezoek aan de zangeres Ofelia en haar familie in Pokr Vedi, een dorpje vlakbij Khor Virap. Ofelia is vier jaar geleden in Nederland geweest voor een benefietconcert samen met het Pijnackers Mannenkoor. Sindsdien is er een warme band met Ofelia en haar familie. Het bezoek vanavond werd een prachtig Armeens/Hollands verbroederingsfeest met Armeense en Nederlandse gezangen. Met een glaasje Armeense cognac in de hand proostte de schoonvader van Ofelia meerdere malen op vrede en voorspoed!
Morgen gaan we weer richting het noorden, eerst naar Stepanavan en daarna door naar Berdavan waar met Pijnackers geld een cultureel huis helemaal is opgeknapt!


Help ons!

Wilt u de Stichting Pijnackernaren Helpen Armenië steunen, maak dan gebruik van rekeningnummer NL 78 RABO 01 09 23 69 47 ten name van Stichting Pijnackernaren Helpen Armenië. Voor verdere informatie kunt u met ons Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..


U kunt nu ook direct overmaken via

 

Onze stichting is ANBI-goedgekeurd, wat betekent dat giften financieel aftrekbaar zijn.